Ranfar Kouwijzer: de rode dominee van Rotterdam

0
367
Dominee Ranfar Kouwijzer van de Pauluskerk | ©Henriette Guest

Nog maar net aangetreden als predikant van de Pauluskerk kwam Ranfar Kouwijzer meteen in actie voor meer dagopvang voor daklozen en ongedocumenteerden. Met succes. De gemeente Rotterdam beloofde al snel extra dagopvang.

Kouwijzer haalde landelijke media als het AD en SBS6 met zijn actie. Daarin deed de vermaarde Rotterdamse Pauluskerk een oproep aan de hele stad om daklozen tijdens deze coronacrisis niet in de kou te laten staan. Die oproep werd gehoord en nagevolgd, onder meer door moskeeën en buurthuizen. En daarna ook door de gemeente, met de toezegging extra dagopvang te zullen regelen. 

Ranfar Kouwijzer: “De Pauluskerk is een open huis. Of je problemen hebt of juist iets aan een ander wilt geven, je bent altijd welkom. Wij zien wel wie er bij ons aanklopt. In de jaren ‘80 waren dat vooral veel drugsverslaafden, waarvoor destijds te weinig opvangmogelijkheden waren.”

Verslaafdenopvang via Perron Nul bezorgde de Pauluskerk landelijke bekendheid. Perron Nul, een terrein naast het Centraal Station, was een begrip. Kouwijzer: “Vanaf de jaren ‘90 heeft de Paulus-gemeenschap zich ook sterk gemaakt voor vluchtelingen en ongedocumenteerden. En nu zien we veel arbeidsmigranten. Bijvoorbeeld Polen en Roemenen die hun werk zijn kwijtgeraakt en vervolgens ook hun huisvesting.”

De Pauluskerk fungeert als voorpost. Als zich een nieuwe trend aftekent met nieuwe maatschappelijke knelpunten, dan merkt de Rotterdamse kerk dat vaak als eerste. 

Ds. Ranfar Kouwijzer maakt een vriendelijke, moderne inruk. Hij is sinds november 2020 predikant-directeur van de Pauluskerk. Je mag hem gerust een ‘rode dominee’ noemen: “Ik kom uit een seculier, sociaal-democratisch nest op Walcheren. Die rooie inborst is er nog steeds. Ik wilde aanvankelijk journalist worden. Op school merkte ik dat veel Marokkaanse kinderen religieus waren en Nederlandse kinderen niet. Toen dacht ik dat de islam nog wel eens een thema zou kunnen gaan worden. Ik wilde daarover gaan schrijven. Maar ik merkte dat ik niet zo’n goede schrijver ben. Dus ben ik maar theologie gaan studeren.”

Wat was dan precies je roeping?

“Ik voel me thuis bij het sociale werk van de kerk. Daarom ben ik dominee geworden. Mijn eerste aanstelling was in Den Haag. Daar werkte ik met zeer oude mensen, met de vele begrafenissen die daarbij horen. Daarna was ik een tijdlang studentenpredikant in Amsterdam. Daar ontmoette ik ook veel vluchtelingen. Voordat ik in Rotterdam begon, was ik zeven jaar directeur van een kerkelijke opvang voor daklozen en vluchtelingen in Haarlem.”

De gemeenschappelijke noemer is duidelijk, meent Ranfar Kouwijzer: “Op al die plekken waar ik heb gewerkt zag ik dat het er vooral om gaat dat we ons om elkaar moeten bekommeren. De grote religies en levensbeschouwingen zeggen dat ook allemaal. De rijke moet de arme helpen. En luisteren. Persoonlijk heb ik liever dat de staat de armen helpt, dan dat de kerk dat zou moeten doen. De Pauluskerk signaleert waar de staat het niet goed genoeg doet. Dat is onze stem.”

De niet-religieuze werken van een kerk hebben een naam. Dat heet toch diaconaal werk? 

“Ja, het is al heel lang gebruikelijk dat er twee geldstromen binnen de kerk zijn. De ene is voor het beheer van de kerk en de andere voor de armenzorg. Dat laatste noemen we inderdaad diaconaal werk. Dat is het maatschappelijke gezicht van de kerk. Het is dienend, noem het naastenliefde of barmhartigheid. Het gaat om de onderliggende waarde van sociale rechtvaardigheid.”

En van die naastenliefde mogen ook niet-gelovigen profiteren?

“Wij maken geen onderscheid tussen de verschillende arme mensen die hier komen: vluchtelingen, arbeiders, migranten. Het laatste wat we willen is dat de verschillende arme groepen tegen elkaar uitgespeeld worden. Wij willen met de stad het gesprek voeren over het verdelen van de welvaart tussen arm en rijk.”

De Pauluskerk is een geloofsgemeenschap én een centrum met brede en praktische hulp voor mensen die het op eigen kracht niet redden. Die hulp gaat van spiritueel, emotioneel tot sociaal-economisch. Zo is er een open huis waar iedereen welkom is, zeven dagen per week. Ook heeft de kerk de grootste medische post voor onverzekerden in Nederland. Er zijn maatschappelijk werkers, vluchtelingenwerkers en er is zelfs een advocaat. 

De Pauluskerk wil niet alleen mensen helpen, maar ook iets laten geven. Zo is er een lunchroom waar bezoekers soep, tosti’s en omeletten serveren. Bovendien heeft de Pauluskerk een theaterwerkplaats en allerlei kunstzinnige activiteiten. Bezoekers maken eigen werk en delen hun verhalen en inzichten met anderen.

Dominee Ranfar Kouwijzer houdt niet van de bubbels waar mensen steeds meer in terecht komen. Rijk en arm komt elkaar steeds minder tegen. Scholen zijn gesegregeerd. Er zijn voetbalclubs voor rijke mensen en ook voor arme. Lange geleden was de kerk nog een plek waar de professor naast de arbeider zat. Maar dat is niet meer, stelt Kouwijzer vast. “Een van de uitdagingen is dat de verschillende bevolkingsgroepen weer met elkaar gaan praten. De Pauluskerk staat hier altijd voor open. Voor iedereen.” In hartje Rotterdam staat een bijzondere kerk met een bijzondere predikant-directeur. 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here